معماری

میراث من جنگلی ست تاریک که به‌ ندرت به آن می‌روم

توماس ترانسترومر ، میراث من جنگلی ست تاریکمیراث من جنگلی ست تاریک
که به‌ ندرت به آن می‌روم.
اما روزی فرا خواهد رسید که مردگان
و زندگان جا عوض می‌کنند.

آن گاه جنگل به جنبش درمی‌آید.
ما بی‌امید نیستیم.
سخت‌ترین جُرم‌ها لاینحل باقی می‌ماند
به‌رغم تلاشِ پلیس‌های بسیار.

همینطور جایی در زندگی ما
عشق بزرگِ لاینحلّی وجود دارد.
میراثِ من جنگلی‌ست تاریک
اما من امروز در جنگلی دیگر راه می‌روم
جنگل روشن.

همه‌ی جاندارانی که می‌خوانند
پیچ و تاب می‌خورند می‌جُنبند و می‌خزند!
بهار است و هوا بس نیرومند.
من فارغ‌التحصیلِ دانشکده‌ی فراموشی‌ام
و همان‌قدر دست خالی‌ام که پیراهن بر بندِ رخت.

توماس ترانسترومر
مرتضی ثقفیان

همچنین ببینید

گفت: ما به نقاب ها نیاز داریم

گفت: ما به نقاب ها نیاز داریم

گفت: ما به نقاب ها نیاز داریم اگه نقاب ها نبودن بدجور کارمون گره میخورد …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code